Skip to main content

Doggy Nature

Starved for so many days
The belly stuck so that
It is as if the belly and back
Touch each other.

The breathing is laboured
Speech made him breathless.
He walked with trembling feet
And the eyes see  blurred.
He wanders for a crumb of a bread,
Begs, leaving aside self pride.
Weeping with tears of blood
He welcomes death itself.
He saw a puddle of milk spilt,
Dogs licking.
At the height of hunger
He came on all his fours,
Licked the milk 
and quenched his hunger.
The dog community observed 
solidarity with him,
No barking  and no biting
Proved their honor as community of dogs.
Thanking then he walked on the way to home.
He saw a big queue.
They were distributing the relief kits
near he went and asked,
'May I too,  get some?'
'No, not if your name is not in the list.
Go away , quick, go away.'
He laughed loudly and left
Saluting them,                         
Their being doggy        
deriding the humanity.

કૂતરાપણું
કુસુમ ડાભી

કેટલાય દિવસનો ભૂખ્યો
ચોંટી ગયેલ પેટ એવું કે,
પેટ અને પીઠ ની ચામડી
એકબીજાને સ્પર્શતી ભાસે,

શ્વાસ લેવામાં  થાક લાગે
બોલવામાં  હાંફ લાગે,
ચાલવામાં પગ ધ્રૂજે
આંખે અંધારા આવે,

બટકું રોટલો માટે ફાંફા મારે
સ્વમાન મૂકી  ભીખ માંગે,
લોહીના આંસુએ રોતો
મોત ને એ આવકાર આપે,

રસ્તે જોયું જ્યાં દૂધ ઢળેલું,
કૂતરાને ચાટતા જ્યાં જોયું,
ભૂખની એ ચરમ સીમાએ,
ચાર પગે પડ્યો સંગે,
ચાટ્યું દૂધ ને ભૂખ સંતોષી,
કૂતરા સમાજે સાથ આપ્યો,
ન એકેય ભસ્યા કે કરડયા,
કૂતરાપણાની લાજ રાખી,
ને એને આભાર બતાવી,
ચાલ્યો ફરી ઘરના રસ્તે,

રસ્તે મોટી લાઈન જોઈ,
રાહત સામગ્રી વહેંચતા દીઠા,
જઈને જ્યાં નજીક પૂછ્યું,
મનેય મળશે રાશન થોડું?
નામ વગર ના કોઈને મળશે,
ચાલ્યો જા હટ કહેતા બોલ્યા,
ને એ હસીને ચાલ્યો,
માનવતાની હાંસી ઉડાવતા,
કૂતરાપણાને સલામ ઠોકી.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed:  What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable  and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય  કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...
Post a Comment
Read more

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult  to wait Till hunger and thirst  Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers  hanged themselves Freeing themselves  from the burden of life. Please do not blame it  On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ  મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી  કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો  રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.
Post a Comment
Read more