Two Poems: Vajesinh Pargi

There was

No fistful grains.

On hearth

Mother had

Pebbles in the pot

Boiling in the pot.

The children

grasped this

And slept

Forgetting hunger.

Bundle on the head,

Child on arm,

Hunger in belly,

Parched throat,

Tears in eyes

And helpless hands.

With this much load

We were rushing

towards our native house.

The end of earth

Is very far

And the feet are bleeding.

We had come

to earn our bread

But we got

The pain

Of entire world.

વજેસિંહ પારગી

બે કવિતા

ઘરમાં નહોતું

મૂઠી ધાન

તો મા ઉકાળતી રહી

હાંડલીમાં પથરા

કલાકોના કલાકો.

ચૂલા પર હાંડલી જોઈને

સમજી ગયાં છોકરાં

ને સૂઈ ગયાં

ભૂલીને ભૂખ.

માથે પોટલાં

ને કાખમાં છોકરાં

પેટમાં ભૂખ

ને ગળામાં શોષ

આંખમાં આંસુ

ને લાચાર હાથ.

આતાટલો બોજ ઊંચકીને

ભાગ્યાં છીએ અમે ઘર ભણી.

બહુ દૂર છે

ધરતીનો છેડો

ને પગમાંથી વહે છે

લોહીની ધાર.

અમે તો આવ્યાં હતાં

રળવા રોટલો

પણ દઈ દીધી અમને

દુનિયા આખીની પીડા.

Comments

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed, Where would the moment, the time go knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed: What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult to wait Till hunger and thirst Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers hanged themselves Freeing themselves from the burden of life. Please do not blame it On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.

CoronaTime

Search This Blog