Skip to main content

Be Positive: Rajendra Vadhel


I am scared of a snake
Even on a TV screen.
If my meal is delayed
My fire in the stomach
Awakes.
If I have to go for appearing in  an exam.
In the sun,
The mercury of my anger rises
Above 100 Celsius.
I don't go in the street
Barefooted.i f i go out 
I always keep oro water with me.
I don't stay out of home
As I don't get good sleep without AC.
But in this lockdown
The migrant workers slept on the railway tract.
I was not much shaken with their deaths.
As I am shaken with defeat of a leader.
There was not so loud a sound
Comparable to thst in a serial
On dropping a puja thali.
When in geography , I see map of India 
My eyes move from Gujarat to Bihar.
I see migrant workers walking ,
Young children, breathless and crying.
When my feet ache and I get discouraged
Thinking that I cannot walk
Some other thought fancies me.
And could all the migrant workers
make to their homes?
Many had died
Midway, defeated.

Hence, be positive.

The workers who succeeded
To reach their native places,
They have a duty,
A duty to express their gratitude
By beating a thali,
By to ringing bells.
By lighting a lamp
By lighting a candle,
If you have a mobile phone,
To switch on a touch.
In the end,you have reached home
Alive, and kicking,
It's wonder of a wonder
In the Rama Raj!

Rather than beating the thali
Those who beat the tin ceilings,
Looked like the monkies of Rama Raj.

And that song,
'Go,Corona, go'
Was like chanting Ramdhun
By Vibhishana
Fully drenched in devotion
To his Rama...

બી પૉઝિટીવ (એક ખંડ)
રાજેન્દ્ર વાઢેળ-રાજ

હું તો ટીવીમાં આવતા સાપથીયે ડરી જાઉં છું
એક દિવસ મોડું જમવાનું બનેતો, 
જાગી જાય છે મારી જઠરાગ્નિ.
પરીક્ષા આપવા તડકામાં જવું પડે તો
મારા ગુસ્સાનો પારો
સો‌ સેલ્શિયસ પાર થાય છે.
હું શેરીમાં પણ ચપ્પલ પહેર્યા વગર જતો નથી.
ક્યારેક બહાર જવાનુ થાય તો
આરોવૉટર સાથે રાખું છું.
ને' રાત'તો ક્યાંય રોકાતો જ નથી.
મને મારા એ.સી.રૂમ વિના ઊંઘ ના આવે..!
પણ આ લોક-ડાઉનમાં 
માઇગ્રેન્ટ મજદૂરોતો ચાલતા-ચાલતા 
રેલ્વે ટ્રેક પર જ સૂઈ 'ગ્યાતા.
એમના મોતની આવડી મોટી અરેરાટી પણ નથી થઇ.
જેવડી મોટી અરેરાટી કોઈ નેતાની હાર જીત પર થાય છે.
એવડો મોટો અવાજ પણ નથી થયો,
જેવડો મોટો અવાજ સીરિયલમાં પૂજાની થાળી પડતાં થાય છે.
હું ભૂગોળમાં ભારતનો નક્શો જોઉં છું ત્યારે ગુજરાતથી બિહાર તરફ નજર કરૂં છું 
મને એમાં ચાલતા જતા મજદૂરો દેખાય છે હાંફતા રડતાં નાના ભૂલકાં.
જ્યારે મારા પગ દુઃખે ત્યારે હું વધુ ચાલી નથી શકતો 
એમ વિચારી નાસીપાસ થાઉં 
ત્યાં જ બીજો વિચાર ઊડીને આવી જાય છે મારા મનમાં
એમ તો મજદૂરો પણ ક્યાં બધા ચાલી શક્યા હતા ?
ઘણા અડધે જ મરી ગયેલા હારી ગયેલા માટે બી પૉઝિટીવ..!

જે મજદૂરો ગુજરાત મહારાષ્ટ્રથી ચાલતા ઘરે પહોંચવામાં સફળ રહ્યા
એમની એક ફરજ છે કે એમણે
આભાર વ્યક્ત કરવો જોઈએ
થાળી વગાડીને
ઘંટી વગાડીને
દીવો કરીને
મીણબત્તી સળગાવીને
મોબાઈલ હોયતો ટૉર્ચ ઓન કરીને.
આખરે તમે ઘરે પહોંચ્યા છોને
એ પણ જીવતા, ચાલતા ચાલતા
આનાથી મોટું આશ્ચર્ય બીજું શું હોય ?!
આ રામરાજમાં!!

જે લોકો થાળીને બદલે છત પર છાપરા વગાડતાં'તા એતો મને રામરાજના  વાંદરાંઓ જ લાગતા'તા
અને પેલું ગીત 'ગો કોરૉના ગો'
રામભક્ત વીભિષણની રામ પ્રત્યેના ભક્તિભાવથી છલોછલ રામધૂન જેવું.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed:  What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable  and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય  કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...
Post a Comment
Read more

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult  to wait Till hunger and thirst  Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers  hanged themselves Freeing themselves  from the burden of life. Please do not blame it  On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ  મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી  કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો  રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.
Post a Comment
Read more