Skip to main content

Corona Affected Death: Vinu Bamania




If I am linked by Corona
Do not burn or bury my dead body.
Assign it to the municipality.
They will take it straight to the electric crematorium in an ambulance.
In that way, the dead body along with the virus
Will turn into the ashes.
The  smoke will ascend up above in joy.
If death be certain,
What if it arrives a day ahead?
I have told my family
That death is not a subject of weeping or pining.
Without looking at my face
Keep me in your memory
And live with joy.
Rejoice.
Only few families are gifted death.
Celebrate it.
Rather than dying a death without dignity
Consider Corona death a destiny.
Do not grieve or
Blame anyone, the system or 
The king of the country.
The blame itself is an impotent element.
Welcome the death proudly.
After all, I am one of the billions of population
Of  this contry
Not evoking any emotions
In the Jana Gana Mana.

વીનુ બામણિયા
કોરોના ગ્રસિત મૃત્યુનું બચાવનામું

ધારો કે
હું કોરોનામાં હણાઈ જાઉં
તો મારી લાશને 
બાળશો નહીં દફનાવશો નહીં
એને સોંપી દેજો
નગરપાલિકાના 
સબ વાહીની રથને
એ લઈ જશે સીધા
ઇલેક્ટ્રિક સ્મશાનમાં
એમ થતાં
વાઇરસ સાથે શબ સ્વાહા થઈ જશે
વરાળ ઉર્ધ્વગામી બની આનંદ અનુભવશે.
મરવું નક્કી જ છે એક દિવસ
તો 
મૃત્યુ એક દિવસ વહેલું આવે કે મોડું શું ફરક પડે?
એટલે મે મારા ઘેર કહી દીધું છે,
મરવું એ રડવાનો વિષય નથી કે કકળવાનો પણ વિષય નથી
મારુ મો જોયા વગર તમે મને સ્મૃતિમાં કેદ કરી
જીવી શકો છો મજાથી

મજા લૂંટી લેવી
મોતની મજા ભાગ્યેજ કોઈ પરિવારને મળે છે.
એટલે મોજ કરવી મોજ
કાગડા કુતરાના મોતે મરવા કરતા કોરોનાના કોપે મરવું
કદાચ નિયતી જ હોય તો
નિયતી સમજી
એની પાછળ શોક ન કરવો
કે ન લાગતા વળગતા કે
પ્રશાસન કે દેશના રાજાને પણ દોષ ન દેવો
દોષ ખુદ એક નપુંસક તત્વ છે.
એટલે મોતને પણ ખુમારીથી વધાવી લેવું.
આખરે હું માત્ર ને માત્ર દેશની 
જનગણમન અધિનાયક જય હો ની
એક માત્ર લાગણીશૂન્ય જનસંખ્યા છું ,
જનસંખ્યા.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed:  What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable  and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય  કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...
Post a Comment
Read more

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult  to wait Till hunger and thirst  Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers  hanged themselves Freeing themselves  from the burden of life. Please do not blame it  On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ  મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી  કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો  રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.
Post a Comment
Read more