Skip to main content

Corona Affected Person's Ghazal

The world is afraid, the virus
Seems dangerous,
I fight, but Corona seems the destroyer.

I am dead tired and I pant constany
Now the life , dependent , seems poor.

Desperate breath in, and  desperate breath out,
Living in pain , is an accusation.

What kind of a disease is this in which the visitors too are afraid.
I consider that it is an excess.

I am in the isolation ward at least that is a help,
It is a longing for warmth and a famine of touch.

I am like an innocent dove, in apprehension 
And the life, is like a hunter's net,  a trap.

From being a human , I have turned myself into Corona,
If I tell someone that I am positive, it is like an abuse.

To be a warrior, is the real solution,
Never should I lose, that is the true care.

We will create new drea.,new human, new world, 
Everything will change, the life is a bharti.

કોરોનાગ્રસ્ત દર્દીની  ગઝલi 
ડરે છે વિશ્વ આખું, વાઇરસ વિકરાળ  લાગે છે,
લડું છું  તોય  કોરોના  કરાલ  કાળ લાગે  છે.

સતત થાકી ગયો છું ને સતત હાંફી રહ્યો છું હું,
હવે  તો  ઓશિયાળું આયખું કંગાળ લાગે છે.

ઉધામા શ્વાસના ને  ધમપછાડા  ઉચ્છવાસોના,
કરી  લોહી - ઉકાળા  જીવવાનું આળ લાગે છે.

 થયો  છે  રોગ કેવો કે ખબર લેતા ડરે છે સૌ,
મને તો  સાવ  ખોટી  આળ-પંપાળ લાગે છે.

સહારો  એટલો  કે અઈસોલેશન થયો છું પણ!
ઝુરાપો  હૂંફનો  ને  સ્પર્શનો દુષ્કાળ લાગે છે.

ફફડતું  હુંય  જાણે  સાવ ભોળું  કોઈ પારેવું ,
શિકારી  જાળ જેવું  જીવતર જંજાળ લાગે છે.

હવે માણસ મટીને હુંય કોરોના થઇ ગયો છું,
કહું છું કોઈને હું પોઝિટિવ તો ગાળ લાગે છે.

બનું હું વોરિયર મારો,ઈલાજ એ જ સાચો છે,
કદી  હારી ન  જાઉં એટલી સંભાળ લાગે છે. 

નવું સપનું,નવો માણસ,નવી દુનિયા વસાવીશું, 
બધું બદલાઈ જાશે, જિંદગી જ જુવાળ લાગે છે.

                 - ડો. ભીખુ વેગડા 'સાફલ્ય '
                         ધોળકા -૩૮૨૨૨૫
                         મો. ૯૬૮૭૬૮૨૪૮

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Invitation from another planet

On a planet Named sun, My lover has sown bajari, She  single handedly ploughed the land, sown the seeds, watered it and weeded it. She has now invited me From the seventh sky, to reap the crop On a condition that Whatever mother of pearls I reap Will be my own. And I am hungry  For so many days In the Corona times. Should I go to reap the crop? પરગ્રહી પ્રેમિકાનું નિમંત્રણ જયેશ જીવીબહેન સોલંકી સુર્ય નામના  ગ્રહ  પર  વાવી છે બાજરી મારી પ્રેમિકાએ  ખેડ્યું, વાવ્યું, પાણી પાયું,નીદ્યુ એણે એકલ હાથ   પૂળા લણવા  મને  મોકલ્યું છે નોતરું છેક સાતમા આસમાનેથી! ને મુકી છે શરત  જેટલા પૂળા લણે તું એટલાં બાજરીયાં તારા બાપનાં. ને હું ભુખ્યો છું આ કોરોના કાળમાં કેટલાય દિવસોથી . શું હું જતો રહું? પૂળા લણવા?!!!
Post a Comment
Read more

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

Doggy Nature

Starved for so many days The belly stuck so that It is as if the belly and back Touch each other. The breathing is laboured Speech made him breathless. He walked with trembling feet And the eyes see  blurred. He wanders for a crumb of a bread, Begs, leaving aside self pride. Weeping with tears of blood He welcomes death itself. He saw a puddle of milk spilt, Dogs licking. At the height of hunger He came on all his fours, Licked the milk  and quenched his hunger. The dog community observed  solidarity with him, No barking  and no biting Proved their honor as community of dogs. Thanking then he walked on the way to home. He saw a big queue. They were distributing the relief kits near he went and asked, 'May I too,  get some?' 'No, not if your name is not in the list. Go away , quick, go away.' He laughed loudly and left Saluting them,                          Their being doggy      ...
Post a Comment
Read more