Corona Affected Person's Ghazal

The world is afraid, the virus

Seems dangerous,

I fight, but Corona seems the destroyer.

I am dead tired and I pant constany

Now the life , dependent , seems poor.

Desperate breath in, and desperate breath out,

Living in pain , is an accusation.

What kind of a disease is this in which the visitors too are afraid.

I consider that it is an excess.

I am in the isolation ward at least that is a help,

It is a longing for warmth and a famine of touch.

I am like an innocent dove, in apprehension

And the life, is like a hunter's net, a trap.

From being a human , I have turned myself into Corona,

If I tell someone that I am positive, it is like an abuse.

To be a warrior, is the real solution,

Never should I lose, that is the true care.

We will create new drea.,new human, new world,

Everything will change, the life is a bharti.

કોરોનાગ્રસ્ત દર્દીની ગઝલi

ડરે છે વિશ્વ આખું, વાઇરસ વિકરાળ લાગે છે,

લડું છું તોય કોરોના કરાલ કાળ લાગે છે.

સતત થાકી ગયો છું ને સતત હાંફી રહ્યો છું હું,

હવે તો ઓશિયાળું આયખું કંગાળ લાગે છે.

ઉધામા શ્વાસના ને ધમપછાડા ઉચ્છવાસોના,

કરી લોહી - ઉકાળા જીવવાનું આળ લાગે છે.

થયો છે રોગ કેવો કે ખબર લેતા ડરે છે સૌ,

મને તો સાવ ખોટી આળ-પંપાળ લાગે છે.

સહારો એટલો કે અઈસોલેશન થયો છું પણ!

ઝુરાપો હૂંફનો ને સ્પર્શનો દુષ્કાળ લાગે છે.

ફફડતું હુંય જાણે સાવ ભોળું કોઈ પારેવું ,

શિકારી જાળ જેવું જીવતર જંજાળ લાગે છે.

હવે માણસ મટીને હુંય કોરોના થઇ ગયો છું,

કહું છું કોઈને હું પોઝિટિવ તો ગાળ લાગે છે.

બનું હું વોરિયર મારો,ઈલાજ એ જ સાચો છે,

કદી હારી ન જાઉં એટલી સંભાળ લાગે છે.

નવું સપનું,નવો માણસ,નવી દુનિયા વસાવીશું,

બધું બદલાઈ જાશે, જિંદગી જ જુવાળ લાગે છે.

- ડો. ભીખુ વેગડા 'સાફલ્ય '

ધોળકા -૩૮૨૨૨૫

મો. ૯૬૮૭૬૮૨૪૮

Comments

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed, Where would the moment, the time go knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed: What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult to wait Till hunger and thirst Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers hanged themselves Freeing themselves from the burden of life. Please do not blame it On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.

CoronaTime

Search This Blog