Skip to main content

Corona: Dalpat Chauhan

 

O Corona,
My room is very narrow,
Houses six,
In the dark or in the light
It cares for us.
Seventh, if you arrive,
You burn our hearts.
My coughing lungs weakened,
TB waiting outside,
Pneumonia moves around.
Who would come to help?
The machines still, labour lost,
Lockdown clamped, the roti ran away.
Riot of hunger and the poor savings spent.
The broken pan makes noise.
Compelled to vacate the rented room, the sky rains on our heads.
A fistful of grains, the state distributes.
When will we get work?
Tell, tell us
This begging pot 
Can be stored overhead on a sling,for how long?
Corona, you rained dogs and cats,
Dangerous to life your stubbornness,
Of hose who were afraid of untouchability,
You frightened many.
Don't touch, remain untouchable,
Keep away from touch,
How you got  acceptance of everything!
Wash your hands, rub your palms, use soap.
Cover your face, wear mask.
The apprehension spread.
Without feet, without caste or color,
You walk with power.
Your shadow is not seen
And yet everywhere you rein.
The net of illusions was spread,
The human beings were separated from other humans.
The hostage world pines.
A well ahead, valley behind.
The desperate effort longing for life,
The death does injustice and 
What goes away, needs to be forgotten.
In the war of time,there is conflict.
I believe, there is no solution,
Your behaviour we can not decipher.
But Corona time,
Today you are everything.
You cut us all, vertically and horizontally.
You  crush bodies,
You crush minds,
You crush money.
In the end,
You will have to accept
Victory of human beings.

દલપત ચૌહાણ
કોરોના

હે કોરોના,
ઓરડી મારી સાવ સાંકડી
છ જણાં ને પાળે
અંધારે કે અજવાળે
અમને એ સંભાળે.
તેમાં તું સાતમો આવે, ને!
સૌનાં હૈયાં બાળે.
ખાંસી ખખડયાં ફેફસાં મારાં
ટી.બી.ઉભો બહાર.
ન્યુમોનિયાના આંટાફેરા
કોણ કરે રે વહાર.
કળ બંધ, મજૂરી છૂટી
લોકડાઉન ફેલાયું
રોટલો પરાણે છટકી નાઠો.
ભૂખનું હુલ્લડ આવ્યું.
બચત બાપડી ગઈ વપરાઈ.
તૂટી તપેલી ખખડે.
ભાડા ખોલી ખાલી કરતાં આભલું માથે દદડે.
મુઠ્ઠી ધાન આ રાજ વહેંચતું
મહેનત ક્યારે મળશે?
કહે, કહે રે, ભીખની હાંડી ક્યાં લગ છીંકે ચડશે?
વરસ્યાં અનરાધાર કોરોના,
ઘાત તારી હઠધારી.
અસ્પૃશ્ય બીતાં કૈંક લોકને તેં દીધા બીવડાવી.
સ્પર્શ કરો નહીં, અસ્પૃશ્ય રહો,
કેવી વાત મનાવી.
હાથ ધૂઓ ને હથેળી મસળો, સાબુ લોને સાથે.
મોઢે મોસલા ઢાંકી રાખો
ફરી વળ્યા ફફડાટો.
ચરણ વિનાનો, વરણ વિનાનો
તું ડગ માંડે બલધારી.
પંછાયો ના દેખાયો ક્યાંયે
પણ બધે છે હાક તારી.
ભ્રમજાળ એવી ફેંકાઈ 
માનવ માનવ વચ્ચે જુદાઈ.
બાનમાં બંધક  વિશ્વ વલવલે,
આગળ કૂવો પાછળ ખાઈ.
હવાતિયાં જીવતરનો ઝંખે,
મોત કરે અંચી, અવળાઈ.
જે ગયું તે ભૂલી જવાનું,
સમય સમરમાં હાથાપાઈ.
માન્યું હવે હલ નથી તારો,
તારી રીતભાત ન પકડાઈ.
પણ કોરોનાસમય 
આજે સઘળું તું છે.
આડાઅવળા વહેરતાં
સૌના તનને પીસે.
સૌના મનને પીસે.
સૌના ધનને પીસે.
આખરે તારે માનવી પડશે
માનવની સરસાઈ.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Invitation from another planet

On a planet Named sun, My lover has sown bajari, She  single handedly ploughed the land, sown the seeds, watered it and weeded it. She has now invited me From the seventh sky, to reap the crop On a condition that Whatever mother of pearls I reap Will be my own. And I am hungry  For so many days In the Corona times. Should I go to reap the crop? પરગ્રહી પ્રેમિકાનું નિમંત્રણ જયેશ જીવીબહેન સોલંકી સુર્ય નામના  ગ્રહ  પર  વાવી છે બાજરી મારી પ્રેમિકાએ  ખેડ્યું, વાવ્યું, પાણી પાયું,નીદ્યુ એણે એકલ હાથ   પૂળા લણવા  મને  મોકલ્યું છે નોતરું છેક સાતમા આસમાનેથી! ને મુકી છે શરત  જેટલા પૂળા લણે તું એટલાં બાજરીયાં તારા બાપનાં. ને હું ભુખ્યો છું આ કોરોના કાળમાં કેટલાય દિવસોથી . શું હું જતો રહું? પૂળા લણવા?!!!
Post a Comment
Read more

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

Doggy Nature

Starved for so many days The belly stuck so that It is as if the belly and back Touch each other. The breathing is laboured Speech made him breathless. He walked with trembling feet And the eyes see  blurred. He wanders for a crumb of a bread, Begs, leaving aside self pride. Weeping with tears of blood He welcomes death itself. He saw a puddle of milk spilt, Dogs licking. At the height of hunger He came on all his fours, Licked the milk  and quenched his hunger. The dog community observed  solidarity with him, No barking  and no biting Proved their honor as community of dogs. Thanking then he walked on the way to home. He saw a big queue. They were distributing the relief kits near he went and asked, 'May I too,  get some?' 'No, not if your name is not in the list. Go away , quick, go away.' He laughed loudly and left Saluting them,                          Their being doggy      ...
Post a Comment
Read more