Skip to main content

Every Atom Craves : Sahil Parmar

Since centuries
We are quarantined
At the end of the village
In woods and wilderness, 
chawls and slums.
But  we were worried in the least.
We lived with courage.
But this corona
Has stolen our strength
Pushed us to the brink.
Workers we are,
As they are.
But we, the desi,
They from foreign lands.
We can work
Attending  the machine
Standing and sweating
For eight, ten, twelve hours.
They too serve foreign nations.
They earned your high honour
Hence you sent special planes
To bring them back
Just prior to lockdown.
Only you kept dark secret 
discrimination
As regards us.
We too have families, wives,
Young children and old parents.
You forgot this conveniently.
If we gather together 
Your police would break our bones.
The residents of your flats and bungalows
Would laugh at us,
On our follies.
Our disaster is 
not so much because of corona
But because of your
Secret discrimination,
O goverment, great.
Hunger, we have survived.
Now it does not matter
we get roti.
Today,
We remember
Our village, village pond, 
Threshold of our house,
Wife as devoted as Sita,
Young children and coughing parents.
Mind has grown so impatient
That as soon as there is unlock.
I run away 
Straight away to my  home.
My every atom
Craves for my home.
O Modi sir, o kindest one,
Tell me
When will  you unlock.
So that I reach my home,
The end of this earth,
And may be 
it's the end,
End of the earth,
End of the life.
Even if you don't consider my poems
as diaspora poems,
It does not matter.
O kind Modi sir,
We beat the thalis,
We clapped hands.
Now quick, chutki bajao,
So that swiftly,
I reach my home.

સાહિલ પરમાર

રૂંવે રૂંવું તલસે છે

સદીઓથી 
કર્યા કવોરંટીન આમNએ
ગામ છેડે
વનવગડે, ચાલીઓમાં અને ઝૂંપડપટ્ટીઓમાં.
પણ અમારાં રૂંવાડા ય ફરકયાં નથી
જીવ્યા છીએ ખુમારીથી.
બોટીઓ ચૂંટી લીધી
ને ઘોઘળે લાવી દીધો હાહ.
મજૂર તો આમેય 
ને એય
પણ અમે દેશી મજૂર
અને પેલા પરદેશી મજૂર
અમે ઉભા રહીએ સાંચે
આઠ આઠ, બાર બાર કલાક
એમ એય સેવા કરે પરદેશની
આઠ આઠ, દસ દસ, બાર બાર કલાક.
પણ એમનાં તો મોટેરાં માન
તે ખાસ મોકલ્યાં વિમાન
અને તાળું વાખતાં પહેલાં
કર્યા એમને ઘરભેગા
માત્ર અમારાથી જ રાખ્યો આંતરો.
રાખીને અમને અંધારામાં
અમારેય ઘર છે, ઘરવાળી છે
છૈયાંછોકરાં છે ઘઈડાં માબાપ છે.
એ વાત જ તમે વીસારી દીધી.
અમે ઘરે જવા ભેગા થઈએ તો
તમારી પોલીસ દંડા મારે
ફ્લેટો ને બંગલાવાળા
અમારી મૂર્ખામી પર  હાહાહીહી કરે
અમારી આ વિપદા 
કોરોનાનો કારણે નથી.
સરકાર માબાપ
તમારા વેરાઆંતરાને કારણે છે.
ભૂખ તો ક્યાં નથી વેઠી અમે?
પણ રોટલો મળે ના મળે 
એની ચિંતા નથી
Aaje.
આજે તો યાદ આવે છે 
ગામ, ગામનું તળાવ.
ઘરનો ઉંબરો, મારી સીતા સમી વહુ.
નેનકો ને નેનકી.
ખાંસી ખાતાં માવતર.
કદાચ થઈ રહ્યું છે ઉતાવળું
એવું કે તાળું ખૂલે ને ભાગી છૂટું
તે સીધેસીધો ઘેર.
રૂંવે રૂંવું તલસી રહ્યું છે ઘર માટે.
મોદીસાહેબ, કહોને ક્યારે ખોલો છો આ તાળું?
તો મને મળે ધરતીનો છેડો
ને આવે નિવેડો. 
ભલે જીવતરનો, ધરતીના છેડે.
ભલે તમે મારી કવિતાને ના ગણો
ડાયાસ્પોરાની કવિતા, પોહાશે આજે તો.
પણ, ભલા મોદીસાહેબ,
થાળીઓ વગાડી,
તાળીઓ વગાડી,
હવે પટ ચપટી વગાડો
ને મને ઝટ ઘરભેગો તો કરો.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed:  What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable  and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય  કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...
Post a Comment
Read more

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult  to wait Till hunger and thirst  Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers  hanged themselves Freeing themselves  from the burden of life. Please do not blame it  On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ  મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી  કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો  રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.
Post a Comment
Read more