I cannot see: Atmaram Dodiya

I cannot see

The faces of hunger and fatigue, I cannot see.

The old in pain and the crying young, I cannot see.

The bread has disappeared , o hunger,

The terrible days of the workers, I cannot see.

Losing livelihood they remember the native places,

Restless, beyond limits I cannot see.

Those who died unnatural deaths,freed themselves from the hell.

The living who are squeezed by the death ,I can not see.

Waking in time is not the sign of the governments

The caravan of the neglected workers, I cannot see.

જોયા નથી જાતા

આત્મારામ ડોડિયા

ચહેરા ભૂખના ને થાકના જોયા નથી જાતા

કણસતા વૃધ્ધ, રોતા બાળ આ જોયા નથી જાતા

અચાનક ભૂખ માટે રોટલી અદૃશ્ય થઇ છે જ્યાં

શ્રમિકોના દિવસ આ કારમા જોયા નથી જાતા

વતનની યાદ આવી રોજગારી છીનવાયાથી

બન્યા જે તે હવે બેબાકળા જોયા નથી જાતા

કમોતે જે મર્યા એ તો ગયા આ નરકથી છુટી

મરણની ભીંસમાં આ જીવતા જોયા નથી જાતા

સમયસર જાગવું સરકારનુ લક્ષણ નથી હોતું

શ્રમિકોના ઉપેક્ષિત કાફલા જોયા નથી જાતા.

કલા: શામત રાજવંશી

Comments

Invitation from another planet

On a planet Named sun, My lover has sown bajari, She single handedly ploughed the land, sown the seeds, watered it and weeded it. She has now invited me From the seventh sky, to reap the crop On a condition that Whatever mother of pearls I reap Will be my own. And I am hungry For so many days In the Corona times. Should I go to reap the crop? પરગ્રહી પ્રેમિકાનું નિમંત્રણ જયેશ જીવીબહેન સોલંકી સુર્ય નામના ગ્રહ પર વાવી છે બાજરી મારી પ્રેમિકાએ ખેડ્યું, વાવ્યું, પાણી પાયું,નીદ્યુ એણે એકલ હાથ પૂળા લણવા મને મોકલ્યું છે નોતરું છેક સાતમા આસમાનેથી! ને મુકી છે શરત જેટલા પૂળા લણે તું એટલાં બાજરીયાં તારા બાપનાં. ને હું ભુખ્યો છું આ કોરોના કાળમાં કેટલાય દિવસોથી . શું હું જતો રહું? પૂળા લણવા?!!!

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed, Where would the moment, the time go knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...

Doggy Nature

Starved for so many days The belly stuck so that It is as if the belly and back Touch each other. The breathing is laboured Speech made him breathless. He walked with trembling feet And the eyes see blurred. He wanders for a crumb of a bread, Begs, leaving aside self pride. Weeping with tears of blood He welcomes death itself. He saw a puddle of milk spilt, Dogs licking. At the height of hunger He came on all his fours, Licked the milk and quenched his hunger. The dog community observed solidarity with him, No barking and no biting Proved their honor as community of dogs. Thanking then he walked on the way to home. He saw a big queue. They were distributing the relief kits near he went and asked, 'May I too, get some?' 'No, not if your name is not in the list. Go away , quick, go away.' He laughed loudly and left Saluting them, Their being doggy ...

CoronaTime

Search This Blog