Skip to main content

The Ants: Kusum Dabhi

The Ants

There is an open, wide ground,
They live in a collective in a hole.

They come out, every dawn and dusk,
No rules, no restrictions and yet everything cool.

They earn together, they sweat together,
Content with the little, they share, they eat together.

They earn their daily wages, breaking their bodies,
They offer food to the young and old, only thereafter they eat.

No high hopes, not they expect much.
Self reliant they work, thus they live.

Corona cyclone blew, and the things changed for worst. 
Like the ants swarming from antholes in month of chaitra, they crowd on the road.

Bundles and children on shoulders,and old mothers they carry,
Empty bellies, empty pockets,and empty minds, they walk.
To earn merit, the humanists offer food to the ants,
Flour,sugar and oil they mix, and move from  place to place to offer.

The hypocrites, the cheats,eat the things meant for the ants.
They crush the ants, cursing the ants.

Why they move in such terrible sun, why they crowd?
May they come out, but why this waling on the road?

They don't have courage to tolerate hunger, they don't care for for the nation,
The blockheads,  why they spread the virus?

Such philosophy, the patriots Twitter,
Ants, they consider  the workers,

કુસુમ ડાભી
કીડીઓ

ખુલ્લા મેદાનમાં કાંઈ કેટલાય દર,
દરની માંહયે રહે ટોળામાં સહુ.

હારબંધ નીકળે સવાર ને સાંજ,
ન કોઈ રોકટોક, ન કોઈ નિયમ તોય સાવ શાંત.

સહિયારું મેળવે, સહિયારું ખેંચે ને,
થોડામાંય ઝાઝું સમજી,  વહેંચીને ખાય.

રોજનું લાવે ને રોજનું ખાય, તૂટીને તેર પણ થાય,
તોય પોતાનાં બચ્ચાંને બુઢઢાંને ખવડાવી ને ખાય.

ન કોઈ ઝાઝી આશા, ન કોઈ અપેક્ષા થાય,
જાત મહેનત જિંદાબાદ એમ જીવ્યે જાય.

વાયો કોરોનાનો વાયરો ને હાલ બેહાલ થાય,
કીડિયારું ઉભરે ચૈત્ર માસે, એમ સડકે ઉભરાય જાય.

પોટલાં પોયરાનો ભાર સંગે માડીને ઉપાડી ચાલતા થાય,
ખાલી પેટ, ખાલી ખિસ્સા, ને ખાલી દિમાગે ચાલ્યા જાય.

પુણ્ય કમાવા, માનવતાવાદીઓ ક્યાંક કીડિયારું પૂરવા જાય,
લોટ, ખાંડ, તેલ મિક્સ કરીને દરે દરે વેરતા જાય.

લેભાગુ પાખંડીઓ, કીડિયારું માહે થી, મોંઢામાં ફાંકતા જાય,
મોઢું સાફ કરીને, કીડીઓ પર પગ મૂકતા, કડવા વેણ બોલતા જાય.

આવા તે તડકે શાને નીકળે બહાર, ટોળે ને ટોળે રખડતા કેમ જાય?
નીકળે ભલે બહાર તોય, શાને સડકો પર ચાલતા જાય?

 ભૂખ વેઠવાની તેવડ નથી, દેશ હિત ની સમજણ નથી,
આ અક્કલના ઓથમીરો,  કોરોના ફેલાવતા કેમ જાય? 

બસ આવી ફિલોસોફી ની વાતો ટ્વીટર પર ઝીંકયે જાય,
આ દંભી દેશભક્તો મજૂરોને કીડીઓ સમજતા હાય.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Invitation from another planet

On a planet Named sun, My lover has sown bajari, She  single handedly ploughed the land, sown the seeds, watered it and weeded it. She has now invited me From the seventh sky, to reap the crop On a condition that Whatever mother of pearls I reap Will be my own. And I am hungry  For so many days In the Corona times. Should I go to reap the crop? પરગ્રહી પ્રેમિકાનું નિમંત્રણ જયેશ જીવીબહેન સોલંકી સુર્ય નામના  ગ્રહ  પર  વાવી છે બાજરી મારી પ્રેમિકાએ  ખેડ્યું, વાવ્યું, પાણી પાયું,નીદ્યુ એણે એકલ હાથ   પૂળા લણવા  મને  મોકલ્યું છે નોતરું છેક સાતમા આસમાનેથી! ને મુકી છે શરત  જેટલા પૂળા લણે તું એટલાં બાજરીયાં તારા બાપનાં. ને હું ભુખ્યો છું આ કોરોના કાળમાં કેટલાય દિવસોથી . શું હું જતો રહું? પૂળા લણવા?!!!
Post a Comment
Read more

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

Doggy Nature

Starved for so many days The belly stuck so that It is as if the belly and back Touch each other. The breathing is laboured Speech made him breathless. He walked with trembling feet And the eyes see  blurred. He wanders for a crumb of a bread, Begs, leaving aside self pride. Weeping with tears of blood He welcomes death itself. He saw a puddle of milk spilt, Dogs licking. At the height of hunger He came on all his fours, Licked the milk  and quenched his hunger. The dog community observed  solidarity with him, No barking  and no biting Proved their honor as community of dogs. Thanking then he walked on the way to home. He saw a big queue. They were distributing the relief kits near he went and asked, 'May I too,  get some?' 'No, not if your name is not in the list. Go away , quick, go away.' He laughed loudly and left Saluting them,                          Their being doggy      ...
Post a Comment
Read more