Skip to main content

The Ghats of Ganges

To begin with thirteen days
Followed by thirty three days
And thereafter for seventy five days
No hearth in our hutmets was lit.
Our minds were aflame
In the empty pans
In the corona time
As a dead body of a relative 
who died of the TB
Burns.
For thirteen days
We ate in a temple.
For fifteen days 
We ate in a mosque.
An organization, gave us food at night
For ten, twelve days
Took  in total 
photos
One thousand and twenty.
We were tired.
As the lockdown wad released
We set out
From Ahmadabad to Allahabad.
We gave away all the household things
That we got 
With the hard earned money,
To our landlord
Gratis
As he had donated blood
To my dying daughter
On a day when it was raining.
My family and I
Wanted to return
To Allahabad,
Instead 
We reached a chat on the Ganges.

ગંગાઘાટ 
જયેશ જીવીબહેન સોલંકી 

સૌથી પહેલાં તેર દિવસ 
પછી પાછા તેત્રીસ દિવસ 
અને એના પછી પંચોતેર દિવસ 
ના સળગ્યા અમારી ઝુંપડપટ્ટીના
મોટાભાગના ઘરના  ચુલા.
ભડ ભબળતી હોય 
ટીબી થયેલા કોઈ સ્વજનની લાશ
એમ બળતા રહ્યા અમારાં મન કોરોનાકાળમા
ચુલા પર મૂકેલી ખાલી તપેલીઓમાં!
તેર દિવસ મંદિરમાં ખાધું
પંદર દિવસ મસ્જિદમાં
સંસ્થાવાળા આપી ગયા વાળું 
દસબાર દિન 
પણ ફોટા પાડ્યા 
એક હજારને વીસ!
અમે કંટાળ્યા હતા 
જેવું લોકડાઉન ખુલ્યું 
અમે ચાલી નીકળ્યાં
અમદાવાદથી અલ્હાબાદ
પરસેવો વહાવી
વસાવેલો તમામ સામાન 
અમે અમારા ઘર માલિકને આપી દીઘો 
આમ જ મફતમાં.
એક દિવસ ઘરમાલિક 
મારી મરતી દિકરીને વરસતા વરસાદમાં 
આપવા આવેલો લોહી એટલા માટે.
મારે ને મારા પરિવારે 
જવું હતું અલ્હાબાદ,
પણ અમે પહોચી ગયા છીએ 
ગંગાઘાટ!!

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed:  What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable  and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય  કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...
Post a Comment
Read more

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult  to wait Till hunger and thirst  Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers  hanged themselves Freeing themselves  from the burden of life. Please do not blame it  On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ  મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી  કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો  રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.
Post a Comment
Read more