The Sputum: Apoorva Amin

Like the remnants of semen

Stuck on the sole of feet

Of our mothers

Cleaning toilets of

Civil hospitals

Is our presence.

Cold, brown and binvarsi5.

Watching the gambling in his rickshaw

Camus preferred to write

The gambling numbers

Rather than the poems.

Watching Ravana of Ramayana of 1987

Our old women got so excited that

They immediately changed the channels

And seeing gang of old men and women of Surat merchants

Stranded in lockdown

Began to smoke bidis in their unique style.

The schools were shut

Till our children

Looking for a ball

With the end of a bat

In the smelly heap of PPE kits

Became addicted to sanitizer.

Now we will make a bomb

From the sputum of

The jobless, worker,

after waiting for long

who took phenyl to kill himself

And lies in trauma center of a government hospital.

We will throw it on the bungalows

Textile mills owners of Surat.

અપૂર્વ અમીન

ગળફા

સિવિલના સંડાશ

સાફ કરતી અમારી માઓના પગના તળીયે ચોંટેલા

ડોકટરોના વિર્યના અવશેષો જેવી

છે હાજરી અમારી લોકતંત્રમાં

સાવ ઠંડી, ભૂખરી અને બિનવારસી.

અલ્બેર કામૂની રીક્ષામાં રમાતો જુગાર જોઈ

આલ્બેર કામૂ કવિતા કરવા કરતા

જુગારના આંકડાની રકમો લખવાનું પસંદ કરતો

સિત્યાસી ની રામાયણના રાવણને જોઈને

ઉત્તેજિત થતી અમારી ડોશીઓ તરત ચેનલ બદલી નાખતી અને ચારધામ રખડવા ગયેલી સુરતના ડાયમંડ વેપારીઓના ડોહા ડોશીઓની ટોળકી

લોકડાઉનમાં ભરાયા હોવાના સમાચાર જોઇ

સ્ટાઇલમાં બીડીના કશ ખેંચતી.

ગંધાતી પીપીઇ કીટ‌‌ના ઢગલામાં

બેટના ગોદે દડી શોધતી

અમારી બાળ વસ્તી સેનીટાઇઝરનો નશો કરતી થઈ

ત્યાં સુધી સ્કૂલ બંધ રહી.

હવે અંત સુધી રાહ જોઈ

ફીનાઈલ પીને ટ્રોમામાં પડેલા

બેરોજગાર મજૂરોના ગળફાનો

બનશે એક બૉમ્બ

જે અમે ઝીંકીશું

સુરતના મિલમાલિકોના બંગલા પર.

Comments

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed, Where would the moment, the time go knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...

The Anxious World and Mysterious Corona

The human race and the world Is without any solution In the face of Corona Pandemic. There are walls Between the houses.,invisible. Or in other words miles and miles of distance divides people Here and there, everywhere The universal question is discussed: What has not been restricted by Corona? Travel by train, air, sea,even on feet, Meetings functions, condolence gatherings, Conferences,picnics, tours and trips, long drives and swimming, Exchanging pleasantries with neighbours,friends, relatives, Taking care of the ill, Hotel, motel,buffet, parties Malls, multiplexes,clubs, Schools, colleges, universities, Dialogues, discussions, symposiums, Post, speed post, courier. Only one thing remsins Unrestricted: Death death and death! And yet in the end One feels, the world is untouchabe, untouchable and untouchable.! રમણ વાઘેલા. વ્યાકુળ વિશ્વ અને અકળ કોરોના સમગ્ર માનવજાત સહિત આખુંયે વિશ્વ આજે નીરૂપાય કોરોના વાયરસની વૈશ્વિક મહામારી સમક્ષ ! પ્રત્યેક ઘર વચ્ચે ઊભી થ...

The Blame: Atmaram Dodiya

On feet, Hungry and thirsty, It's impossible to reach The native place. such thoughts. Moreover, It was difficult to wait Till hunger and thirst Killed. In this lockdown On the tree branch Some workers hanged themselves Freeing themselves from the burden of life. Please do not blame it On the pandemic. Pandemic had taken away Their livelihood, Not their lives. વાંક આત્મારામ ડોડિયા પગપાળા ભુખ્યા તરસ્યા નહીં પહોચાય વતન સુધી તેમ માનીને.... તે ઉપરાંત ભૂખ અને તરસ મારી નાખે ત્યાં સુંધી મોતની રાહ જોવાનુ અઘરૂ હતું. ઝાડની ડાળીએ ફાંસલો બનાવીને લટકી ગયા છુટી ગયા ભારરૂપ બનેલા જીવનથી કેટલાય શ્રમિકો આ તાળાબંધીમાં. મહામારીનો વાંક કાઢશો નહી સાહેબ મહામારીએ તો રોજગારી છીનવી હતી જિંદગી નહીં.

CoronaTime

Search This Blog