Skip to main content

The Tongue: Dr.Swapnil Keshavlal Mehta

If caste can be determined prior to birth
Your God would not have given us tongue.
And when do we use it?
It lies there among teeth .
When we leave then
We will go with the tongue
The same, tongue
As our ancestors.
You beheaded in Dwapar,
Dis our tongue speak?
In Treta, a thumb was cut.
Did we utter a word?
Tinge is our organ
An inactive organ 
A paralyzed part in the oral cavity.
Some time it might have been used
To request
To urge
To apologize
To urge
To sing your praise
To pray 
But our tongue has not learnt to react.
May be one two might have spoken
Perhaps they may also grow silent 
In four days.
One memorandum,
One rebellious post.
One poem.
Some impotent rage.
Few years
And some consolations.
Only this much we can do.
The order of voice box
Does not reach to tongue
Then why did you cut the tongue?
Why did you do that arduous
But futile labour?
Will you please tell me
Why the
O caste Hindu friends ,
Who do not write their caste,
How it's being there
was a bother?
Brother, If you had not cut it,
It would hardly matter  much.
Why did you cut it?
How was it a bother?

ડૉ. સ્વપ્નિલ કેશવલાલ મહેતા
જીભ

જો જન્મ પહેલા જાતિ નકકી થતી હોત તો...
તમારા ઈશ્વરે અમને જીભ જ ના આપી હોત...
અને અમે પણ કયાં વાપરીએ છીએ.
પડી રહે છે દાંતો વચ્ચે ચુપચાપ. .. 
 અમે જઈશુ ત્યારે... 
એવીને એવી અકબંધ જીભ પાછી લઇને જઈશું.... 
અમારા પૂર્વેજોની જેમ જ. 
દ્રાપરમા મસ્તક કાપ્યુ.. ઉપડી જીભ?
તેત્રામા અંગુંઠો કાપ્યો.. ઓચર્યો એક હરફ?
જીભ અમારુ અવશિષ્ટ અંગ છે..
એક નિષ્ક્રિય થઈ ગયેલુ અવયવ
મ્હોમાં આવેલો લકવાગ્રસ્ત ભાગ..
કદાચ કરગરવા..
કાકલૂદી કરવા..
માફી માંગવા
વિનંતિ કરવા
તમારાં ગુણગાન ગાવા..
તમને  પ્રાર્થનાઓ કરવા...
કદાચ જીભનો ઉપયોગ કરી પણ લીધો હશે
પણ...
અમારી જીભ કયારેય પ્રતિક્રિયા નથી શીખી..
એકાદ બે જીભ બોલી  હશે
કદાચ....
એ પણ શાંત થઈ જશે ચાર દિવસમાં.
એક આવેદનપત્ર
એક વિદ્રોહી પોસ્ટ
એક કવિતા
થોડું નપુંસક ઝનૂન
થોડાંક આંસુ
થોડાંક આશ્વાસન..
આટલું અમે કરી શકીએ..
સ્વરપેટીની આજ્ઞા જીભ સુધી પહોંચતી જ નથી..
તો પછી શું કામ જીભ કાપી..
ખોટી નકકામી આકરી મહેનત શું કામ કરી?
મને કહેશો મારા અટક વગરના, સવર્ણ મિત્રો?
જીભ શું કામ કાપી?
એ તમને કયાં નડતી હતી...
તમને કયાં નડે છે?
જીભ ના કાપી હોત તો ,ચાલત ભાઈ...
જીભ શું કામ કાપી?
એ તમને કયાં નડે છે?

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Invitation from another planet

On a planet Named sun, My lover has sown bajari, She  single handedly ploughed the land, sown the seeds, watered it and weeded it. She has now invited me From the seventh sky, to reap the crop On a condition that Whatever mother of pearls I reap Will be my own. And I am hungry  For so many days In the Corona times. Should I go to reap the crop? પરગ્રહી પ્રેમિકાનું નિમંત્રણ જયેશ જીવીબહેન સોલંકી સુર્ય નામના  ગ્રહ  પર  વાવી છે બાજરી મારી પ્રેમિકાએ  ખેડ્યું, વાવ્યું, પાણી પાયું,નીદ્યુ એણે એકલ હાથ   પૂળા લણવા  મને  મોકલ્યું છે નોતરું છેક સાતમા આસમાનેથી! ને મુકી છે શરત  જેટલા પૂળા લણે તું એટલાં બાજરીયાં તારા બાપનાં. ને હું ભુખ્યો છું આ કોરોના કાળમાં કેટલાય દિવસોથી . શું હું જતો રહું? પૂળા લણવા?!!!
Post a Comment
Read more

Where?:Kisan Sosa

The mind is awake, where the eyes would go? Breaking the wall that protects,where would they run? Stuck to the nail of a question mark ,it struggles, The body, where would it go, leaving the body? Every city,village, the directions are closed,  Where would the moment, the time go         knocking the dreams,the thoughts? The mass, that suffers discrimination and indifference,faces the void, staring at the void, where would they go? This discouraged caravan of hunger,thirst and fatigue, The small feet walking on the long road,where would they go? At every step, eyes of compassion and love overflow, Will  get this life, begging, where would they go? કયાં? કિસન સોસા જાગી રહ્યું છે મન, નયન જાગીને જાય ક્યાં? રક્ષિત ભીંત ભાંગીને , ભાગીને જાય કયાં? પ્રશ્નાર્થના જ આંકડે એ છટપટી રહ્યું કે ખોળિયું ય ખોળિયું ત્યાગીને  જાય ક્યાં? હરેક શહેર ગામ દિશા બંધ ક્ષણ સમય ખ્વાબે ખયાલે દસ્તકો દાગીને જાય કયાં? વેઠી રહ્યાં સમૂહે વિષમતા વિડંબના સામે છે શૂન્ય, શૂ...
Post a Comment
Read more

Doggy Nature

Starved for so many days The belly stuck so that It is as if the belly and back Touch each other. The breathing is laboured Speech made him breathless. He walked with trembling feet And the eyes see  blurred. He wanders for a crumb of a bread, Begs, leaving aside self pride. Weeping with tears of blood He welcomes death itself. He saw a puddle of milk spilt, Dogs licking. At the height of hunger He came on all his fours, Licked the milk  and quenched his hunger. The dog community observed  solidarity with him, No barking  and no biting Proved their honor as community of dogs. Thanking then he walked on the way to home. He saw a big queue. They were distributing the relief kits near he went and asked, 'May I too,  get some?' 'No, not if your name is not in the list. Go away , quick, go away.' He laughed loudly and left Saluting them,                          Their being doggy      ...
Post a Comment
Read more